ฉันมันดีไม่พอให้รัก...

ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อยได้มั๊ยคะ" 

คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อห่อผ้าน้อย ๆ อยู่ในอ้อมกอดเธอ 
เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าที่ห่อออกเพื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ 
เธอกรีดร้อง!!! หมอต้องอุ้มเด็กออกไปอย่างรวดเร็ว

เด็กทารกที่เกิดมาไม่มีใบหู 

...กาลเวลาพิสูจน์ว่าการได้ยินของเจ้าหนูไม่มีปัญหา 
ปัญหามีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือใบหูที่หายไป 
หลายครั้งที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียนแล้ววิ่งมาซบอกแม่ 
เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน 

เจ้าหนูพูดโพล่งออกมาอย่างน่าเศร้า 
"พวกเด็กตัวโต พวกมันล้อผมว่านายตัวประหลาด" 
เจ้าหนูเติบโตขึ้น หล่อเหลา เป็นที่รักของเพื่อน ๆ 
เค้ามีพรสวรรค์ในด้านอักษรศาสตร์ วรรณคดี และดนตรี 
เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น... 

"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าวด้วยความสงสาร 
พ่อของเด็กชายปรึกษากับหมอประจำครอบครัว 
"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค 
แต่ใครล่ะจะเสียสละใบหูเพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว 

2 ปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย 
"ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ 
พ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหูที่ลูกต้องการได้แล้ว แต่นี่เป็นความลับ" 
การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี 

คนคนใหม่เกิดขึ้นเค้ากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ 
เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน ในวิทยาลัย จนเป็นที่กล่าวขานกันรุ่นต่อรุ่น 
ต่อมาเขาได้แต่งงานและทำงานเป็นข้าราชการในสถานทูต 
วันหนึ่งชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อ "พ่อครับใครเป็นคนมอบใบหูให้ผม 
ใครช่างให้ผมได้มากมายแต่ผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าได้เลยสักนิด" 
"พ่อไม่เชื่อว่าลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก 
เรื่องนี้เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว" พ่อตอบ 

หลายปีที่มันยังคงเป็นความลับ 
.....แต่แล้ววันหนึ่ง วันที่มืดมิดที่สุดผ่านเข้ามาในชีวิตลูกชายเค้ายืน 
ข้างพ่อใกล้หิบบศพของแม่ 
พ่อค่อย ๆ ลูบผมแม่อย่างช้า ๆ และนุ่มนวล 
ผมสีน้ำตาลแดงถูกเสยขึ้นจนมองเห็น 

..แม่ไม่มีใบหูใบหูของแม่ถูกตัดไป.. 

พ่อกระซิบผ่านลูกชาย "แม่บอกพ่อว่า เธอดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ 
เธอไม่เคยตัดผมอีกเลยไม่มีใครมองเห็นว่าเธอไม่สวย จริงมั๊ย" 
"จงจำไว้ สิ่งมีค่าที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น 
หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรามองไม่เห็นความรักที่แท้จริง 
ไม่ได้อยู่ที่เราได้ทำอะไรแล้วมีคนรับรู้ 
หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรากระทำแล้วไม่มีใครรับรู้ความรัก 
บางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ"

Fw Mail.....